Feyyaz Kayacan'ı anarak

1992’ydi. Feyyaz Kayacan sağdı. Kadıköy’de Akmar Pasajı’nda Celal Gözütok’un sahaf dükkânında Tuğrul Tanyol’la karşılaştım. Elinde tek yapraklı İngilizce bir broşür/kitap istek formu vardı. Form, Feyyaz Kayacan’ın İngiltere’de The Rockingham Press’ten çıkardığı Modern Turkish Poetry adlı antolojinin istek formuydu. Bir yüzünde Nâzım’ın bir şiiri (“My Funeral”), öbür yüzünde ise Tuğrul’un bir şiiri (“The Wind”) vardı. Feyyaz Kayacan’ın İngilizceye çevirileriyle.

Türk öykü ve romanında “1 Mayıs”? Bir soru, evet! O kadar az işlenmiş ki çünkü... En çok, rahat rahat, haydi haydi, Nâzım’da bulabiliriz sanıyordum ya (sizin gibi), onda bile sadece Yaşamak Güzel Şey Be Kardeşim’in, Nâzım’ın bu otobiyografik romanının, bir yerinde bir buçuk sayfalık bir “pasaj” bulabildim. Nâzım’ın KUTV’da (Doğu Emekçileri Komünist Üniversitesi’nde) okurkenki günlerinden anılar:

Belki de bu yazıyı yazmak gerekmiyor artık: Öyle ya, Şiar Yalçın bir süredir "Doğru Türkçe" yazılarını yazmıyor: Dilinde tüy bittiği halde sözünü dinletemedi. Belki de sakalı olmadığı için. Ama bıraktığı izler (hem olumlu hem de olumsuz; ama korkarım daha çok olumsuz olanları) sürüyor, sürecek de... Dolayısıyla bu yazının her şeye rağmen bir işlevi olacak. Belki de en önce şunu söylemem gerekiyor: Ben "Öztürkçe"ci değilim.

VIII. Kitap, XXIV. Bölüm: Toby Amca, nöbetçi kulübesinde dul Bayan Wadman'ın gözüne kaçan "toz ya da kum ya da başka bir şey"i çıkarmaya uğraşıyor: "Dul Bayan Wadman'ın sol gözü, sağ gözü kadar parlak ve ışıltılı-o gözde ne bir toz, ne kum, ne çöp, ne de bir başka nesne görebildi-orada hiçbir şey yok, babamın sevgili kardeşi!

Edouard Roditi. Balat’tan Amerika’ya göçmüş tüccar Oskar Roditi’nin oğlu. 1910’da Paris’te doğmuş. Fransa, İngiltere ve Almanya’da, daha sonra da Amerika’da Chicago ve Berkeley Üniversiteleri’nde okumuş. Sürrealistlerden. Şiirleri 1928 yılında (yani 18 yaşındayken) Transition’da yayımlanmış. (Bu dergi James Joyce, Gertrude Stein ve Hart Crane gibi gerçekten ünlü adların da yazdığı bir sürgün dergisi.) Sonra 1934’te T.S. Eliot bazı şiirlerini Criterion’a kabul etmiş.