İnsanların çoğu devamlılığı olan takımları tutar. Çünkü, kimlik, aidiyet gibi ihtiyaçlarını orada tatmin ederler. Bu da, en azından sosyolojik olarak, çok normal bir şeydir. Fakat, bazıları vardır ki cins kafalardır, herhangi bir takım tutmayabilirler.
Peki siz hiç veteranlar takımını; dünya ya da unicef karmasını tutan bir taraftar gördünüz mü?

Paris’te tıklım tıklım dolu Contrescarpe-Champerret otobüsünde gençten bir yolcu vardır. Dikkat çekecek derecede uzun boylu ve bir hindi gibi uzun boyunludur. Aylardan Temmuz olmasına karşın, kalın bir palto giymiş oluşu biraz tuhaftır. Ama asıl ilginç olan, başındaki fötr şapkadır: Çevresine, genellikle olduğu gibi, bir kordela değil, bükülmüş kalın bir sicim dolanmıştır bu şapkanın.

Katakofti'siyle zihnimizi allak bullak edip bizi bulmacadan bulmacaya sürükleyen illüzyonist yazar Gökdemir İhsan yeni kitabıyla sahnede. Kaçırmayın. Bu sefer ki gösterisinde, Desperate Housewife'tan, Foucault Sarkacı'na, Deleuze'den Hilmi Yavuz'a kadar geniş bir entelektüel alanda hazırlanmış numaralarıyla karşımızda. Eski kitabında bulmacayı açık açık biz kör okurlarına göstermişti. Bu sefer yepyeni bir numarasıyla arzı endam ediyor, artık bulmaca da karanlıkta. Aramakla bulunmaz, ama bulanlar arayanlardır.

“Kendisine şimdiden birkaç başyapıt borçlu olduğumuz meşhur romancı¹ Gökdemir İhsan², ününe yakışan bir ustalıkla kotarılmış bu yeni romanında³, karakterlerini yediden yetmişe herkesin anlayabileceği bir atmosferde soluk alan, hatları açıkça çizilmiş kişilerden seçmeye özen göstermiş: Kitabın entrikası, romanın³ kahramanının, ilk gördüğü insanla kavgaya tutuşan esrarengiz bir karakterle bir otobüste karşılaşmasının etrafında dönüyor. Son bölümde, bu gizemli karakteri, Dandyliğin öncülerinden biri olan bir arkadaşının tavsiyelerini can kulağıyla dinlerken görüyoruz... Bütün bunlar, romancı¹ Gökdemir İhsan’ın² ender rastlanan bir şenliklilik duygusu ile ince ince işlediği baş döndürücü bir izlenim bırakıyor okurda.”

Raymond Queneau
(Exercices de Style. Paris: Gallimard, 1947)

 

 

[1] Gökdemir İhsan bir romancı değildir.
[2] “X” eşittir Gökdemir İhsan ise.
[3] Bu bir roman değildir.

 

 

La Mancha’lı yaratıcı asilzadenin başına gelenler malumunuz: asilzademiz kendini okumaya o kadar kaptırmış ki gecelerini sabaha kadar, gündüzlerini de akşama kadar kitap okuyarak geçirmeye vakfetmiş ve, böylece, az uyuyup çok okumaktan beyni kurumuş, aklını yitirmiş: “Hayali, kitaplarda okuduğu şeylerle, büyülerle, savaşlar, düellolar, yaralar, iltifatlar, aşklar, işkenceler, inanılmaz saçmalıklarla doldu. Okuduğu hayal icadı âlemin gerçek olduğu, kafasına öyle bir yerleşti ki, onun gözünde, dünyada daha gerçek bir öykü olamazdı.”

Raymond Queneau, bir ekşisözlük yazarına göre “süper laf oyunları yapan bir Fransız,” wikipedia’ya göre Fransız edebiyatındaki Oulipo akımının kurucularından biri, Türkiyeli okurların ise pek ilgisini çekmeyen bir yazar. Çoğu kalın kabuğun altında paha biçilmez bir bereket olması gibi, Queneau’nun metinleri de bu coğrafyada, uzun süredir kabuklarının kırılmasını bekliyor.
 

Afili Filintalardan Gökdemir İhsan’ın ilk kitabı Katakofti’yi bilenler bilir. Kapalı bir dille mutlak hakikate dair geleneğimizin zengin kaynaklarından beslenerek sekizli muamma hikayesini anlatır. Biz de burada elimizden geldiğince İhsan efendinin bu içrek metnini şerh etmeye çalışacağız.
 

Gökdemir İhsan’ın Katakofti adlı hikâye kitabı, Simurg Yayınları arasında çıktı. Katakofti, farklı kişilerin ağzından anlatılan ve birbirini bütünleyen sekiz hikâyeden oluşuyor. Bir mahkûmun esrarengiz şekilde ortadan kayboluşu çevresinde gelişen olaylar, bir dizi bilmecenin okura takdimi şeklinde cereyan ediyor.
 

Böyle bir kitabın niye yazıldığını ve bu öykünün ne anlattığını burada açıklamayı denemek safça olurdu. Okur buna kendi kendine karar vermek zorundadır. Örneğin Nietzsche kanla yazmaktan, kanla yazılanların okunmak için değil ezberlenmek için yazıldığından ve unutulmayacağından söz ediyordu. Bu metin, ne mutlu ki, böyle yersiz iddialar ve sahte bir peygamberlik havası taşımıyor.

Okumaya koyulduğunuz bu yazı, benim ilk “takriz” yazım. Elinizdeki kitap da Gökdemir İhsan’ın ilk kitabı. Gökdemir çok yazan biri değil. Daha önce sadece Hayvan dergisinde belli yerli çoksatar yazarların tarzlarında yazılmış hayali kitaplar üzerine yarı ciddi-yarı mizahi eleştiriler yazdı. O yazılardaki mizahi dilini ve üslubunu bu kitapta da koruyor.